“Bir ülkenin geleceği o ülke insanlarının göreceği  eğitime bağlıdır.”

                                                                                                           EİNSTEİN

Sevgili  arkadaşlarım,  bu yazımda sizlerle bir  öyküyü paylaşmak istiyorum.
Ve biliyorum ki; bizim ışığımız bu sırrın içinde gizlidir.

Bir profesör, sosyoloji sınıfındaki öğrencilerini  Baltimore şehrinin kenar
mahallesine göndermiş ve o bölgede yaşayan 200 erkek çocuğun
durumlarını araştırmalarını  ve her bir çocuğun geleceği hakkında bir
değerlendirme yapmalarını istemişti.

Araştırma yapan öğrencilerin hemen hepsi bu çocukların  gelecekte hiçbir
şanslarının olmadığını dile getirmişlerdi.

Bundan tam 25 yıl sonra  bir başka sosyoloji profesörü, araştırmaları
esnasında bu çalışmayı buldu ve öğrencilerinden bu projeyi sürdürmelerini
ve aynı çocuklara ne olduğunu araştırmalarını istedi.

Öğrenciler  o bölgeden   taşınan ya da ölen 20 çocuk dışındaki 180
çocuktan 176’ sının olağanüstü   bir başarı gösterip avukat, doktor,
ya da iş adamı olduklarını ortaya çıkardılar.

Profesör çok etkilenmişti. Bu konuyu izlemeye karar verdi. Birer yetişkin
olan o çocukların hepsi o bölgede  yaşadıkları için, her biriyle buluşma
şansı oldu.

“O koşullarda nasıl bu kadar başarılı oldunuz?” sorusuna verdikleri cevap 
hep aynıydı.

“Mahalle  okulunda  bir öğretmeniz vardı. Onun sayesinde.”

Profesör, bu öğretmeni çok merak etmişti. Hâlâ hayatta olduğunu
öğrendiği yaşlı öğretmenin izini bulması çok zor olmadı. Kendisini
ziyaret etmek için evine kadar gitti. Karşısında yılların  yüzüne eklediği
kırışıklıklara rağmen  hâlâ dinç  duran bir kadın  buldu. Merakla
yaşlı kadına bu çocukları kenar mahalleden kurtarıp, başarılı birer insan
ve yetişkin olarak hayata nasıl kazandırdığını  bunun  sihirli bir formülü
olup olmadığını sordu.

Yaşlı öğretmenin gözleri parladı ve dudaklarının kenarında bir gülümseme 
belirdi.

“Çok basit.” dedi. “Ben o çocukları sevdim.”

O, yoksul bir taşçıydı. Her gün kayaları parçalıyordu. İşi çok ağırdı; ama çok az aylık alıyordu. Bu yüzden hayatından hiç memnun değildi.

Antik bir Hint masalı vardır; çok eski ama büyük bir öneme sahip ders veren bir öyküdür.

Çok büyük ama aptal bir kral sert zeminin ayağını acıttığını söyleyip, tüm krallığın sığır derisiyle kaplanmasını emretmiş.

Ancak sarayın soytarısı bu fikre kahkahalarla gülmüş; o bilge bir adammış.

Demiş ki:

"Kralın fikri en basitinden komik."

Kral çok kızmış ve soytarıya demiş ki:

"Bana daha iyi bir seçenek göster, yoksa öldürüleceksin."

Soytarı:

"Efendim küçük bir sığır derisi parçasını kesip ayağınızı kaplayın." demiş.

Ve ayakkabılar bu şekilde doğmuş.

Bütün dünyayı sığır derisiyle kaplamaya gerek yok;  sadece ayağını kaplamak tüm dünyayı kaplar.

Bilgeliğin başlangıcı budur.

Öykü doğru mudur,  bu önemli değil.  Önemli olan aklımızı uygulanabilir çözümler için kullanmamızdır.

 

 

Su, ateş ve ahlâk dost olup, birlikte zaman geçirmeye başlamışlar. 

 

Çevrede dolaşırlarken eğer kaybolurlarsa birbirlerini nasıl bulabileceklerini sorgulamaya başlamışlar. 

 

Suya sormuşlar:

 

"Kaybolursan seni nasıl bulacağız?"

 

"Nerede bir şırıltı duyarsanız beni orada bulabilirsiniz." diye cevap vermiş su.

 

Ateşe sormuşlar:

 

"Seni kaybedersek ne yapalım?"

 

"Bir duman gördüğünüz yerde ben varım." diye yanıtlamış ateş.

 

Sıra ahlâka gelmiş.

 

"Seni nasıl buluruz ahlâk?" demişler.

 

Onun yanıtı ise oldukça düşündürücüymüş:

 

"Beni kaybederseniz, bir daha asla bulamazsınız!"

 

 

Tıp fakültesini yeni bitirmiş, pratisyen hekim olarak ilk görev yaptığım yere,   Konya'ya bağlı bir beldenin sağlık ocağına gitmiştim. Gençtim, bekardım. Küçük bir beldeydi gittiğim yer.

İlk gece bir eve misafir olmuştum. Tren istasyonunun hemen yanında bir evdi. Akşam yemeğinden sonra çaylarımız gelmiş, sohbetler edilmişti. Üzerimde yol yorgunluğu, geldiğim yeni yerin yabancılığı vardı.

Saatler ilerliyor, ağır bir uyku beni içine çekiyordu. Ev sahibine bir şey de diyemiyordum. Bir müddet daha geçti; yine bir hareket yoktu.

Evin büyüğü olan büyükanneye sıkılarak:

"Anneciğim, sizin buralarda kaçta yatılıyor?" dedim.

Büyükanne:

"Evladım treni bekliyoruz. Az sonra tren gelecek, onu bekliyoruz." dedi.

Merak ettim, tekrar sordum:

"Trenden sizin bir yakınınız mı inecek?"

Büyükanne:

"Hayır evladım, beklediğimiz trende bir tanıdığımız yok. Ancak burası uzak bir yer. Trenden buraların yabancısı birileri inebilir. Bu saatte, yakınlarda, ışığı yanan bir ev bulmazsa, sokakta kalır. Buraların yabancısı biri geldiğinde, ışığı yanan bir ev bulsun diye bekliyoruz."

Konya Ovası'nda, ya da bir başka yerinde Türkiye'nin, trenden inen yabancılar için "Işığı yanan evler" yerinde halâ duruyor mudur?

Yabancılar, yorgun bedenlerini yün yataklarda dinlendirmeye devam ediyorlar mı? Aç bir köpeğin önüne bir kap yemek bırakan kadınlar yaşıyorlar mı? Kuşlara yuva yapan mimarlar, sahi şimdi neredeler?

Bu güzel insanlar, atlarına binip gitmişler. Bizler, atlarına binip giden güzel insanlara sahip bir medeniyetin yetimleriyiz. Çekip gidenlerin doldurulmamış boşluklarında savrulup duran yoksullarız.

Şair öyle diyordu:

"Güzel insanlar, güzel atlara binip gittiler."

Şimdi bu güzel insanlar, neden ve nasıl atlarına binip gittiler? Onları ne yıldırdı da bir daha dönmemek üzere, sessiz sedasız gittiler?

Ey güzel yurdumun güzel insanları! Neredesiniz?

Prof. Dr. Saffet SOLAK

Sedef Çiçeği

Ünlü İtalyan sinema sanatçısı Vittorio de Sica bir TV röportajında anlatıyor :

"İtalya'da Napoli'nin kenar mahallelerinden birinde, bir Cafe-Barda, espressolarimizi içiyoruz. İçeri giren müşterilerden biri, barmene: "due caffee, uno sospeso" (iki kahve, biri askıda) diyor; iki kahve parası veriyor ve bir kahve içip gidiyor. Barmen de tezgahın üzerinde asılı duran çiviye bir küçük kağıt asıyor.

Biraz sonra iki kişi içeri giriyor: "due caffee e un sospeso" (iki kahve ve bir askıda) diyorlar; üç kahve parası verip, iki kahve içerek gidiyorlar. Barmen gene bir küçük kâğıt daha asıyor tezgahın üstündeki çiviye...

Bunun gün boyu böyle sürdüğü anlaşılıyor. Derken üstü başı biraz eski püskü, belli ki fakir biri bardan içeri girdi.

 

Barmene: "un caffee sospeso" (askıdan bir kahve) dedi ve barmenin hazırladığı kahveyi içip, para ödemeden çıkıp gitti.

 

Barmen de tezgahın üzerine asmış olduğu kâğıtlardan bir tanesini aşağı indiriverdi...