Ne zaman sataşsam ürpermiş çocukluğuma,
Yüzüme yapışır emanet korkularım.
Sıyrılıp çıkarken çocuk korkular arasından
Yalancı , komik zaferler duyarım.
Sokaklarında çocukluğumun eskidiği
O şehirde;
Bir nokta var, yalnızca benim bildiğim.
İşte o noktada yaşlandı babam.
Ben babamın o noktada olmaması korkusundan,
Hiç doğrulamam.
Ayaz bir otogarda,
Sabahlarca,
Yıllarca,
Otobüslerce ,
Büyürdü babam.
Uzun yıllar sonra anladım;
Aslında onun eli ayağı küçücük,
Kısa boylu bir adam olduğunu.
Kendimi çok büyümüş hissederdim;
Akşamları babamın yorgun çoraplarını yıkarken.
- Çoraplar elimde büyürdü. -
Meğer babammış asıl büyük olan;
Akşam yıkanıp, sabaha kurutulan
Tek çoraplık ömrünü bize adayan kahraman.
Kısa bacaklarıyla durmadan koştururken,
Emanet pabuçlar yorulmuş da,
Hiç yorulmamış babam.
Çocukluğumun unutulmaz resmidir;
Çamaşır ipinde salınan,
Yakaları yırtılmış, solgun gömlek.
- Ki ben hiç sevmezdim o gömleği. –
Meğer yıllar kutsamış onu.
Aynı gömleği yıllarca babam giymiş,
Tepeden tırnağa adam giymiş.
Kimse için kıpırdayamayan,
Uzun,
Gösterişli
Cücelerin ülkesinde
Benim kısa babam koca yürekli bir devmiş.
Sokaklarında çocukluğumun çıldırdığı
O şehirde;
Bir nokta var yalnızca benim bildiğim.
İşte o noktada devleşti babam.
Çok baharlar konsun daha
Onun dev yüreğine...


Özlem KESKİN

..................

slnm