Çıldıran birilerine inat;

susmadan yaşarken ben,

şafağa uzanıyorum,      

dimdik ve direşken.

Ve parlıyor acı günlerde bile umut güneşim.

Mücadelem amansız ve kaskatı,

ben almasaydım yerimi

bir başkası dolduracaktı.

Sözü mü olur engellerin,

düşsem üşüşür akbabalar oysa,

yalnızken fırtınalarda.

Sevgimi satamam ben,

ve yaşayamam karanlık bir su gibi.

Sinsi gözler bakarken gözüme,

bir bıçak girebilir aniden sırtıma.

Biliyorum

karanlığın içinden geçiyor dönemeç.

İnanç ve bilgiye kesiliyor inadım,

şiire benzetiyorum yaşamı ve sevgiyi;

ve bozguna uğratıyorum zalimleri.

Boyun eğmiş bir kitlenin içinden çıkıp,

dikleştiriyorum başımı;

bilinçle veriyorum yaşam savaşımı.

Şafağa uzanırken başlatıyorum,

dirençli ve umutlu baş kaldırımı.

Yanarken aydınlatan yürekler oluyorum,

Sevdalı.

Ölürüm yeri geldiğinde sevgi için,

yeri geldiğinde yaşatırım sevgimi.

Işık oluyor, ses oluyorum ben,

ve parlıyor hep umut güneşim.

Zoru seçiyorum ben,

güzeli istiyorum çünkü.

Biliyorum ,

bir yürek işçiliğidir yaşamak.

Ve bizim kılıyorum bütün dünyayı;

yalnızlığa teslim etmiyorum

sevgimi ve sevinçlerimi;

Ben bir yürek işçisiyim,

ayakta karşılıyorum

bütün bedelleri.

Zaferin ötesine taşıyarak ufkumu,

                        geleceğe yürüyorum.

İbrahim SARIOĞLU

merhaba